Konferencja „Ubóstwo i wykluczenie społeczne – działajmy razem”
Prawosławny Ośrodek Miłosierdzia Diecezji Przemysko-Nowosądeckiej „Eleos” był realizatorem projektu „Ubóstwo i wykluczenie społeczne – działajmy razem” w ramach Programu Integracji Społecznej Poakcesyjnego Programu Wsparcia Obszarów Wiejskich.
Projekt był realizowany we wrześniu 2010 r.
W ramach projektu odbyły się spotkania robocze:
- Rola Kościoła w przeciwdziałaniu ubóstwu i wykluczeniu społecznemu.
- Rola instytucji pomocowych w przeciwdziałaniu ubóstwu i wykluczeniu społecznemu.
- Rola organizacji pozarządowych w przeciwdziałaniu ubóstwu i wykluczeniu społecznemu.
oraz konferencja zamykająca realizację projektu w dniu 15.09.2010 w Wysowej-Zdroju.
Celem projektu było zwiększenie odpowiedzialności publicznej za politykę i działania w dziedzinie integracji społecznej oraz walki z ubóstwem i wykluczeniem społecznym.
Cele szczegółowe:
- Stymulowanie wymiany dobrych praktyk w zakresie wspólnej odpowiedzialności między państwami członkowskimi na poziomie lokalnym.
- Wymiana dobrych praktyk między służbami administracyjnymi.
- Wymiana informacji, transfer wiedzy, umiejętności i doświadczeń w dziedzinie integracji społecznej.
- Promowanie dialogu społecznego.
- Edukacja społeczna.
- Ukazanie lokalnych kontekstów integracji społecznej.
- Wzmocnienie integracji społecznej.
- Budowanie partnerstwa międzyinstytucjonalnego.
- Zapewnienie równości szans wszystkim mieszkańcom Unii Europejskiej i przeciwdziałanie dyskryminacji.
Do pobrania:
Więcej zdjęć z konferencji znajduje się w GALERII.
Wizyta studyjna PPWOW Miasta i Gminy Chorzele w Uściu Gorlickim
W dniu 19 lipca 2010 r. w ramach wizyty studyjnej Poakcesyjnego Programu Wsparcia Obszarów Wiejskich naszą gminę odwiedzili przedstawiciele samorządu, instytucji i mieszkańcy miasta i gminy Chorzele (woj. Mazowieckie). Goście spotkali się z przedstawicielami naszej gminy, a następnie zwiedzili obiekty sakralne i pijalnię wód mineralnych w Wysowej-Zdroju.
Miasto i Gmina Chorzele
Gmina wiejsko-miejska Chorzele leży na północnym skraju Mazowsza i od północy graniczy z województwem warmińsko-mazurskim. Przez jej teren biegnie jedna z najkrótszych dróg prowadzących ze stolicy na Mazury – droga krajowa nr 57. Oprócz tego do miasta prowadzą dwie drogi wojewódzkie łączące Chorzele z Gruduskiem i dalej Ciechanowem (nr 616) oraz z Myszyńcem (nr 614), która stanowi dogodny korytarz transportowy z centralnej Polski w stronę granicy z Litwą. W pobliskich Szymanach (oddalonych o ok. 25 km) znajduje się jedyny na Mazurach port lotniczy.
Choć Miasto i Gmina Chorzele jest jedną z 314 gmin leżących na terenie województwa mazowieckiego, ma swoje „naj”, które wyróżniają ją spośród innych jednostek samorządu terytorialnego. Gmina wiejsko-miejska Chorzele jest największa pod względem powierzchni na całym Mazowszu (ponad 371 km kwadratowych). Na terenie gminy leży także najwyższe wzniesienie na obszarze Mazowsza traktowanego jako kraina historyczna – jest to Góra Dębowa o wysokości 236 m n.p.m. Wzniesienie to jest częścią Gór Dębowych – wyjątkowych pod względem budowy geologicznej. Podobny układ warstw polodowcowych na Mazowszu historycznym można odnaleźć jedynie w rejonie Czerwonego Boru koło Łomży.
Terytorium gminy przecinają dwie duże rzeki: Orzyc oraz Omulew. Zwłaszcza druga z nich cechuje się wyjątkowymi walorami przyrodniczymi, przez co jej dolinę zaliczono do sieci NATURA 2000 (wraz z niewielkim dopływem o nazwie Płodownica). Północną wschodnią część gminy porasta Puszcza Zielona, uznawana za jedną z niewielu już w kraju naturalnych ostoi leśnych borów sosnowo-świerkowych.
Mieszkańcy gminy trudnią się w większości rolnictwem, głównie hodowlą bydła mlecznego. Dzięki temu brak jest tu uciążliwego przemysłu ciężkiego. Sprzyja to z kolei wypoczynkowi na łonie natury, dlatego Chorzele częściej stają się miejscem wypoczynku weekendowego turystów z Warszawy. Łatwość dojazdu (ok. 140 km ze stolicy) oraz brak natłoku turystów (charakterystycznego dla pobliskich Mazur) sprawia, że spragnieni ciszy i spokoju odnajdują go właśnie tutaj. Nie zawiodą się tutaj również wędkarze, grzybiarze, miłośnicy fauny i flory.
To jednak, co może być najbardziej fascynujące w tym miejscu, to jego historia. Gmina Chorzele jest miejscem „stu granic”. Do dziś w północnej części gminy zachowały się ślady granicy z Prusami, która liczyła sobie kilkaset lat. Przez Chorzele biegnie symboliczna granica oddzielająca Kurpie od drobnoszlacheckiej części Mazowsza; podobnie tędy biegną granice krain geograficznych, kulturowych i etnicznych. Każdy zatem, kto chce odwiedzić miejsce pogranicza w centrum kraju – powinien trafić do Chorzel.
herb Chorzel
Wizyta studyjna PPWOW Gminy Krasocin w Uściu Gorlickim
W dniu 24 czerwca 2010 r. w ramach wizyty studyjnej Poakcesyjnego Programu Wsparcia Obszarów Wiejskich naszą gminę odwiedzili przedstawiciele samorządu, instytucji i mieszkańcy gminy Krasocin (woj. Podkarpackie). Goście spotkali się z przedstawicielami naszej gminy, a następnie zwiedzili obiekty sakralne i pijalnię wód mineralnych w Wysowej-Zdroju.
Najdawniejsze dzieje Krasocina giną w mrokach historii. Najwcześniejszą ludność mezolityczną na obszarze Polski reprezentuje tzw. kultura komornicka (VIII tysiąclecie p.n.e.). Na znaleziska tej kultury natrafiono na wydmie „Pola pożydowskie” w Dąbrówce, gdzie ponadto odkryto narzędzia krzemienne innych kultur mezolitycznych: janisławickiej i chojnicko-pieńkowskiej. Zabytki z okresu przedrzymskiego, archeolodzy natrafili w Czostkowie i Olesznie, a z okresu wpływów rzymskich w Świdnie. Pierwszy dokument historyczny dotyczący Krasocina ukazał się dopiero 24 kwietnia 1325 r. w Gnieźnie. Wystawił go arcybiskup gnieźnieński Janisław z okazji konsekracji kościoła w Fałkowie k/Radoszyc i nadania mu dziesięciny ze wsi Krasocin. Za czasów Polski piastowskiej Krasocin z przyległościami należał do włości królewskich po dawnej dzielnicy sandomierskiej. Na podstawie rejestrów poborowych z 1508 r. wiemy, iż dziedzicem wsi był wówczas Mikołaj Rogiński, który prawdopodobnie sprzedał Krasocin Hieronimowi Szafrańcowi herbu Starykoń. Kolejnym właścicielem Krasocina w pierwszych latach XVII wieku został Adam Szypkowski - kanonik krakowski i kielecki. Po Szypkowskich właścicielami Krasocina były kolejno rody: Podolskich, Dobieckich, Wilandów, Pokrzywickich. W okresie I wojny światowej pod okupacją austriacką Krasocin i Oleszno stały się częścią generalnego gubernatorstwa lubelskiego. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości Krasocin i Oleszno weszły w skład powiatu włoszczowskiego i utworzonego województwa kieleckiego. Taki podział administracyjny przetrwał do II wojny światowej, po czym w 1975 r. zlikwidowano szczebel powiatowy, ale gmina była w dalszym ciągu w woj. kieleckim. Reforma administracyjna z 1998 r. przywróciła Krasocinowi prawa miejscowości gminnej w powiecie włoszczowskim a województwie świętokrzyskim.
Herb Gminy Krasocin
Źródło: www.krasocin.com.pl
Konferencja PPWOW w Regietowie
W dniu 15 czerwca 2010 r. na terenie Stadniny Koni Huculskich w Regietowie odbyła się konferencja podsumowująca realizację Programu Integracji Społecznej Poakcesyjnego Programu Wsparcia Obszarów Wiejskich w Województwie Małopolskim.
W konferencji wzięło udział 20 przedstawicieli gmin z terenu całej Polski, które uczestniczą w realizacji Programu.
Konferencja była szczególnie skierowana do seniorów. Podczas spotkania zostały zaprezentowane najciekawsze projekty integracji społecznej skierowane do osób starszych.
Zdjęcia z konferencji prezentujemy w galerii.
Konferencja PPWOW w Zakliczynie
26.06.2009
Podczas konferencji w Zakliczynie 24 gminy z terenu Małopolski uczestniczące w Poakcesyjnym Programie Wsparcia Obszarów Wiejskich zaprezentowały działania podejmowane w ramach integracji społecznej.
Gminę Uście Gorlickie reprezentowały Koła Gospodyń Wiejskich z Gładyszowa i Brunar oraz Ośrodek Pomocy Społecznej.
Zdjęcia z prezentacji działań poszczególnych jednostek, biorących udział w konferencji, znajdują się w Galerii.
