ZDYNIA (oraz ŁUG) - (Sdzynya - 1437, Zdinia - 1581)
Wieś liczy ok. 210 mieszkańców. Wieś lokowano na prawie niemieckim w 2 połowie XIV wieku, prawdopodobnie z inicjatywy Kazimierza Wielkiego. W roku 1437 wieś wzmiankowana jest jako wołoska, chociaż ostateczna lokacja na prawie wołoskim nastąpiła z inicjatywy rodu Gładyszów herbu Gryf po roku 1520.
Zgodnie z danymi poboru z roku 1581 ta wołoska (rusińska) wieś Sebastiana Gładysza była tenutą (w dzierżawie) Bartłomieja Siemichowskiego herbu Oksza i było w niej: 1 zagrodnik bez z roli, 10 dworzyszcz wołoskich, pop ruski w cerkwi z rolą oraz dworzyszcze sołtysie (kniaziowskie). We wsi Ług (Łąg - 1581, 1629, 1680) świeżo założonej przez Piotra Gładysza były 3 dworzyszcza wołoskie i dworzyszcze sołtysie (kniaziowskie?).
Rejestr Poborowy woj. krakowskiego z 1629 roku podaje, że wieś Zdynia i Ług jest już własnością Jana Wielopolskiego herbu Stary Koń, a we wsi były jakieś wołoskie dworzyszcza.
Rejestr Poborowy z 1680 podaje dokładniejszą strukturę wsi Zdynia. We wsi było 11 dworzyszcz wołoskich i 1 zagroda bez roli, a właścicielem wsi był nadal Jan Wielopolski. Ług należał do gaspara Wielopolskiego i było tam 4 łany (dworzyszcza).
W latach osiemdziesiątych XIX wieku wieś Zdynia liczyła 686 mieszkańców (w tym kilkunastu Polaków i Żydów). Polacy należeli do parafii w Sękowej. Położony poniżej przysiółek ŁUG (ŁUH) był kiedyś samodzielną wsią i liczył 272 mieszkańców - Łemków. W tej wsi był majątek dworski Skrzyńskiego, który obejmował tylko 112 morgi lasu. Chłopi gospodarowali w tym czasie na 532 morgach gruntów ornych, 118 morgach łąk i ogrodów, 115 morgach pastwisk i nieużytków oraz 107 morgach lasu. Zdynia i Łuh liczyły łącznie 958 mieszkańców.
W Zdynii znajdowała się greko-katolicka cerkiew parafialna.